shopping_cart EN
Kamila Szadaj biogram

Sabra, 2020

Masa cementowa, Akryl, Olej, Płótno
120 cm x 100 cm

Obrazy, Figuratywne, Człowiek

$680
Zamów tę pracę przez telefon +48 510 211 410
12 Wyświetlenia

  • local_shippingDarmowa dostawa na terenie Polski
  • keyboard_return 14 dni na zwrot pracy
  • local_offer 10% zniżki na oprawę
  • verified Certyfikat autentyczności
  • business_center Odbiór w centrum Warszawy
  • account_balance_wallet Wygodne formy płatności

Sabra

Obraz o tytule "Sabra" to praca z 2020 roku o wymiarach 100x120 cm. Jej autorem jest Kamila Szadaj.

Praca wykonana została w technikach: masa cementowa, akryl, olej. Cement stanowi jeden z materiałów używanych przez artystów do tworzenia kompozycji rzeźbiarskich. Pod koniec lat 90-tych w Polsce biały cement zyskał popularność jako składnik betonu, z którego produkowano rzeźby ogrodowe. Biały cement umożliwiał barwienie, zapewniał trwałość oraz odporność na warunki atmosferyczne. Składnik ten bywa wykorzystywany do tworzenia unikalnych, artystycznych kompozycji; jeżeli zaś artyście zależy na szarej barwie betonu, wybiera klasyczny, szary cement. Najpopularniejszym przykładem wykorzystania cementu w twórczości artystycznej są rzeźby Aliny Szapocznikow. Aby uzyskać organiczny, surowy efekt końcowy, cement był niezbędnym dla artystki medium. Innym artystą tworzącym w tym materiale był Bronisław Kierzkowski, stosujący cement do uzyskiwania reliefowych obrazów o silnie podkreślonej fakturze. Monumentalnym przykładem wykorzystania cementu w przestrzeni miejskiej jest z kolei ogromny pomnik w centrum Berlina upamiętniający berlińskich Żydów, według projektu Petera Eisenmana. Skumulowane, kubistyczne bloki betonowe poprzez swój regularny układ wytwarzają w przechodniu poczucie opresyjności, co podkreśla surowość użytego materiału. Cement jest więc znakomitym elementem do nadania rzeźbie ascetycznego charakteru oraz podkreślenia prymitywizmu kompozycji. Farba akrylowa to farba, do produkcji której wykorzystuje się żywice poliakrylowe z cząsteczkami pigmentów. Początkowo, zwłaszcza w latach 50-tych w Stanach Zjednoczonych i Meksyku, wykorzystywano je w budownictwie do malowania elewacji budynków narażonych na morski klimat. Wkrótce zaczęły być stosowane również jako medium malarskie. Są łatwe w użyciu, szybkoschnące, zachowują żywe kolory przez długi czas; ponadto mogą być stosowane na różnych podłożach – płótnach, drewnie, płycie metalowej, szkle, papierze, kartonie. Akryle nie wymagają znajomości skomplikowanych technik, jak bywa to w przypadku farb olejnych, dlatego też stanowią doskonały wybór dla miłośników sztuki, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z malarstwem. Technika ta pozwala na nakładanie zarówno grubych warstw farby, jak i cienkich, laserunkowych. W zależności od stopnia rozcieńczenia farby wodą, akryle mogą występować w postaci żelu w tubce, sprayu, płynu. Są najpopularniejszym rodzajem farby malarskiej, stosowanej między innymi przez Davida Hockneya, Jeana-Michela Basquiata, Andy’ego Warhola, Edwarda Dwurnika, Tadeusza Dominika czy Jana Dobkowskiego. Jest to rodzaj farb malarskich, których składnikami są olej lniany oraz pigment. Technika własnoręcznego przygotowania farb oraz malowania nimi wymaga wiedzy, cierpliwości (obrazy olejne dość długo schną) oraz ćwiczeń; efekt, jaki dzięki nim uzyskany, jest wart tego wysiłku ze względu na dobrą trwałość obrazu oraz świetlistość kolorów. Farby olejne mają długą historię, która w przypadku Europy sięga XV wieku. Pierwszymi artystami, którzy zaczęli posługiwać się olejami na desce byli artyści flamandzcy i holenderscy, tacy jak Jan van Eyck oraz Rogier van der Weyden, którzy posługiwali się techniką laserunkową (nakładali półprzezroczyste, cienkie warstwy olejne na monochromatyczną podmalówkę, wzmacniając niektóre tony). W XVII wieku modna była technika alla prima, malowania „od razu”, często mieszając farby olejne na płótnie, nakładane impastowo. Zwolennikami takiego wariantu byli Peter Paul Rubens czy Diego Velazquez.

Praca wykonana jest w oparciu o płótno. Jest to najpopularniejszy rodzaj podobrazia malarskiego, charakteryzujące się splotem płóciennym. Najczęściej do jego produkcji używa się włókien lnianych lub bawełny. Płótno może zostać naciągnięte na drewnianą ramę z blejtramu bądź przyklejone do deski drewnianej. Po zagruntowaniu płótna, jest ono gotowe do pokrycia kompozycją malarską.

Dzieło posiada charakterystyczne cechy utworu dla stylu figuratywne. Przykładami prac figuratywnymi są prace Petera Paula Rubensa, Diego Velazqueza, Jana Vermeera czy Jana Matejki.

Tematem tej pracy jest człowiek. Jest to temat pojawiający się w sztuce nieprzerwanie od czasów pierwszych rysunków na ścianach jaskiń. Sylwetki ludzkie pojawiały się w różnych kontekstach: od estetycznych po polityczno-społeczne i propagandowe.

Autor obrazu wykorzystał przy tworzeniu pracy kolory szary, czarny. Szary, który jest elegancki i zachowawczy. Pasuje do każdego typu przestrzeni: industrialnej, retro, minimalistycznej czy kolonialnej. Na czarnej barwie swoje kompozycje artystyczne opierali zarówno dawni mistrzowie holenderscy czy twórcy nokturnów, jak i artyści konceptualni oraz przedstawiciele minimalizmu.

Klimat obrazu opisać mozna jako spokój. Kompozycje pełne spokoju są pozbawione efektu ruchu i dominuje w nich ohraniczona paleta barw.

Prace artysty - Kamila Szadaj
Scorpio, 2020
Akryl, Płótno, 120 cm x 100 cm
Cena sprzedaży $680
Coffe time, 2020
Olej, Akryl, Płótno, 120 cm x 100 cm
Cena sprzedaży $680
expand_less mail_outline call