shopping_cart EN
Marta Horodniczy biogram

W parku. Kobieta z psem, 2020

Akwarela, Gwasz, Tempera kazeinowa, Papier
70 cm x 50 cm

Obrazy, Figuratywne, Ekspresjonizm, Portret, Człowiek, Zwierzę

$180
Zamów tę pracę przez telefon +48 510 211 410
35 Wyświetlenia

  • local_shippingDarmowa dostawa na terenie Polski
  • keyboard_return 14 dni na zwrot pracy
  • local_offer 10% zniżki na oprawę
  • verified Certyfikat autentyczności
  • business_center Odbiór w centrum Warszawy
  • account_balance_wallet Wygodne formy płatności

W parku. Kobieta z psem

Obraz o tytule "W parku. Kobieta z psem" to praca z 2020 roku o wymiarach 50x70 cm. Jej autorem jest Marta Horodniczy.

W celu stworzenia dzieła wykorzystał techniki: akwarela, gwasz, tempera kazeinowa. Jest to technika, która największą popularność zyskała w XIX wieku, stanowiąc podstawowe medium artystyczne na plenerach, głównie do wykonywania pejzaży. Farby akwarelowe mają jednak znacznie dłuższą historię, sięgającą starożytnego Egiptu. Do malowania akwarelami niezbędny jest odpowiednio przygotowany, chłonny papier, którego naturalną biel wykorzystuje się w kompozycji akwarelowej zamiast białego pigmentu. Technika akwarelowa wymaga praktyki i wyczucia, ponieważ wykonywanie retuszu jest niemożliwe. Efekt malowania akwarelą jest subtelny i delikatny, bazujący na przezroczystych plamach barwnych. Artystami wykorzystującymi technikę akwarelową w swojej twórczości byli Eugène Delacroix, Stanisław Masłowski oraz Julian Fałat. Jest to technika polegająca na tworzeniu głównie szkiców przygotowawczych i rysunków na papierze farbą wodną, w której składzie znajdziemy biel ołowianą lub cynkową bądź też kredę oraz gumę arabską, a więc spoiwo. Opisywana w XVI wieku przez teoretyka sztuki i artystę Giorgio Vasariego, choć jej historia sięga średniowiecza. Gwasz popularny był w XVII i XVIII wieku. Dawał nieprzezroczystą linię i często występował z innymi technikami malarskimi. Gwaszem posługiwali się Nikifor, Leon Wyczółkowski, Henri Matisse i Edward Burne-Jones. Jest to jedna z najstarszych i najpopularniejszych technik temperowych, początkowo wykorzystująca białko mlekowe jako spoiwo, obecnie zaś stosuje się emulsje roślinne, wapienne lub amoniakalne. Tempera kazeinowa posiada dobrą przyczepność i może być stosowana na wielu podobraziach takich jak płótno, ściana, drewno. Od tempery jajowej odróżnia się tym, że jest znacznie bardziej odporna na wilgoć, jaśniejsza i tańsza. Można łączyć ją z farbami olejnymi za pomocą tzw. Bindera, dzięki czemu po wyschnięciu farba zyskuje satynowy połysk. Współczesne tempery kazeinowe są szybkoschnące, nadają się do gruntowania pracy pod farbę olejną.

Autor pracy wykorzystał jako podłoże papier. Jest to medium wykorzystywane jako podobrazie, stanowiące alternatywę dla płótna i deski. Papier, w zależności od rodzaju, pozwala na uzyskanie różnorodnych efektów. Ten o gramaturze 200 g/m2, o zwartej strukturze, i dużej chłonności, przeznaczony jest do farb akwarelowych, gwaszu, temper i tuszu. Innym typem papieru jest papier bezkwasowy, odporny na działanie czasu oraz promieni słonecznych. Z kolei ziarnisty papier o gramaturze 90 g/m2 może być wykorzystywany do rysunku kredkami, pastelami, sepią, węglem, sangwiną, ołówkiem. Papier jako podobrazie wykorzystywano od antyku; w średniowieczu powstawały na nim cenne miniatury oraz pierwsze projekty architektoniczne. W czasach renesansu stanowił podstawę szkiców koncepcyjnych, zaś od momentu wynalezienia druku stał się niezbędnym elementem do tworzenia grafiki. Współcześnie popularność zyskują aukcje dzieł sztuki na papierze; najdroższą papierową pracą sprzedaną na polskiej aukcji jest „Macierzyństwo” Stanisława Wyspiańskiego.

Dzieło posiada charakterystyczne cechy utworu dla styli figuratywne, ekspresjonizm. Sztuką figuratywną jest przede wszystkim realizm, stanowiący dokładnie odzwierciedlenie wizualnych form otaczającej nas rzeczywistości. Najważniejszymi przedstawicielami ekspresjonizmu w Polsce byli graficy skupieni wokół grupy artystycznej BUNT, a więc Stanisław Kubicki, Stefan Szmaj, Władysław Skotarek czy Jan Jerzy Wroniecki.

Tematem tej pracy są portret, człowiek, zwierzę. Portret, który tworzono już się w antyku jako formę upamiętnienia wizerunku przodków (w rzeźbie i malarstwie, np. Na portretach z Fajum). Po długim czasie, jako samodzielna forma dotycząca indywidualnych osób świeckich, pojawił się dopiero w okresie quattrocenta na ziemiach włoskich. Człowiek pojawił się już w sztuce prehistorycznej i jest jednym z głownych tematów w sztuce do czasów współczesnych. Juz w czasach prehistorycznych zwierzęta były motywem rysunków na ścianach jaskiń. Bardzo często pojawiały sie także w mozaikach oraz malarstwie ściennym w starożytności (Pompeje, Herkulanum). Zwierzęta fascynowały również polskich artystów szczególnie nurtu realistycznego i występowały na obrazach Wierusza-Kowalskiego, Kossaków czy Chełmońskiego.

Wśród gamy kolorystycznej dominują kolory: zielony, czerwony. Zieleń zbliża nas do natury, dlatego jeśli jesteśmy zmęczeni miejskim krajobrazem, zaprośmy zielone dzieło sztuki do naszego domu. Obraz lub rzeźba o czerwonej barwie będzie główną gwiazdą w naszym wnętrzu, zwracającą uwagę wszystkich wizualnych odbiorców.

Nastroj pracy charakteryzują melancholia, żywiołowość. Melancholia, która była szczególnie popularna w malarstwie końca XIX wieku, kiedy nasiliły się tendencje dekadenckie oraz katastroficzne. Żywiołowość mogą wywoływać dzieła sztuki o wibrujących barwach i dynamicznych liniach.

Prace artysty - Marta Horodniczy
Akwarela, Kolaż, Papier akwarelowy, 30 cm x 40 cm
Cena sprzedaży $80
Sowa, 2019
Akryl, Płótno, 70 cm x 50 cm
Cena sprzedaży $280
Dama Kier, 2020
Rysunek, Papier, 40 cm x 30 cm
Cena sprzedaży $220
Kredka, Tusz, Papier, 30 cm x 40 cm
Cena sprzedaży $80
expand_less mail_outline call